روستای بانسره

بانسره

بانسره روستای در شمال شرقی نهاوند ودر جنوب استان همدان ،این روستا با فاصله ی 9 کیلو متر از شهر نهاوند واز طریق جاده ملایر – نهاوند به شهرهای نهاوند و ملایر متصل می شود .

موقعیت جغرافیایی : این روستا از شمال به روستای حسن آباد ملایر ،از شرق به آبدرملایر ، از غرب به روستای دوچشمه واز جنوب به روستای عشوند و قلعه ی باروداب محدود می شود. این روستا از لحاظ تقسیمات کشوری در محدوده ی دهستان شعبان و بخش مرکزی نهاوند قرار می گیرد.

 زمین شناسی : روستای بانسره در روی یک دشت قرار گرفته است. براساس نقشه های زمین شناسی  پی سنگ منطقه  مربوط به دوره ژوراسیک  از دوران مزوزوئیک بوده و بلوک یکنواختی از سنگهای لوح تیره  و سنگهای دگرگون همراه با رگه هایی از کواتز و سنگهای مرمری لیمونیت دار و سلیس و سنگ های رسوبی از نوع آهکی ، در منطقه بوضوح دیده می شود. بدلیل قرار گرفتن  در محل بر خورد زون زاگرس و  زون ایرا ن مرکزی (الوند) ویژگیهای زمین ساختی از هر دو ناحیه با هم دیده می شود.

گسل زلزله : بر اساس نقشه ی زمین شناسی منطقه یک گسل فرعی هم وجود دارد که از سراب باروداب شروع و به روستای باباکمال منتهی می شود. فعل وانفعالات این گسل گاها باعث بروز زلزله می شود. این گسل هم گسل بانسره نامگذاری شده است. (دکتر سیاوش شایان- دانشگاه تربیت مدرس)

ناهمواری ها : در دو طرف دشت بانسره دو رشته کوه کشیده شده وحالت محاط شده ای را به منطقه می دهد.قله موسوم به کوه بانسره (چد گار) بلند ترین آنها محسوب می شود.

ارتفاع روستا از سطح دریا  : 2055متر .

آب و هوا : آب و هوای روستا معتدل کوهستانی وبخاطر قرار گرفتن در ارتفاع بیش از 2000 متری آب وهوای روستا از نوع سرد کوهستانی می باشد.زمستانهای سرد و پربرف و تابستانهای خنک و بادهای غالب آن بادغربی و شمال غربی است.

بارش : بیش از 350 mm بیشتر بصورت برف.

منابع آب : باتوجه به ارتفاع زیاد منطقه و شیب زمین مقدار آبهای سطحی و زیر سطحی منطقه ناچیز می باشد و به چند چشمه و چند رشته قنات محدود می شود که دبی آب آنها در سالهای مختلف متفاوت است.

قنات کهریز مهمترین منبع ابی روستا محسوب می شود.

آب آشامیدنی روستا توسط یک چشمه و یک چاه نیمه عمیق تامین می شود.

جمعیت : جمعیت روستا 430نفر و بیش از 100 خانوار می باشد. با توجه به محدودیت منابع آب و خاک همواره با پدیده ی مهاجرفرستی روبرو بوده است. و جمعیت آن طی چند سال اخیر چندان تغییر نکرده است.

معیشت مردم متکی به کشاورزی و دامپروری است. بیش از 95 درصد زراعت به صورت دیم می باشد و محصولات عمده ی آن به ترتیب سطح زیر کشت و راندمان تولید گندم ،جو،نخود ، عدس و انگور ... می باشد. با توجه به اقلیم کوهستانی و هوای معتدل سطح راندمان محصول نسبتا بالاست. شیوه بهره برداری از اراضی بصورت نیمه سنتی ونیمه ماشینی انجام می گیرد.

دامپروری عمدتا بر پرورش گوسفند  ،گاو و بز و پرورش مرغ و بوقلمان ... متکی است و بیش از 2000 راس گوسفند  و حدود 700 راس گاو به صورت سنتی و محلی توسط اهالی نگهداری می شود.

شیوه ی آیش بندی اراضی به صورت سه سالی است : سال اول شخم، سال دوم : گندم یا جو و سال سوم : کشت بهاره.

املاک روستا به دو قسمت تقسیم می شود : 1- مزارع  و 2- مراتع

1-    مزارع روستا شامل شش دانگ با 96 شعیر است که به 24 جفت (4 شعیر) تقسیم شده و هر جفت حدودا 20هکتار زمین کشاورزی دارد.

2-    مراتع روستا شامل اراضی با شیب تند می باشد که مورد استفاده ی دامها قرار می گیرد. در مراتع روستا پوشش گیاهی استپ کوهستانی دیده می شود که در آن انواع بوته ها ی گون ،بوته های خار ،گندمیان یک ساله و چند ساله ،چوبی ها و غیر چوبی ها و در دامنه کوهها بادام کوهی به چشم می خورد.

حیات وحش : از جانوران وحشی منطقه می توان گرگ،روباه ،خرگوش،تیهو ،کبک،انواع کلاغ،بلبل،سار،گنجشک ،شانه به سر ،کبوتر چاهی وقرقاول و ...را به وضوح دید.

/ 0 نظر / 94 بازدید